Leaf (Poem)

Alana (Y7) has written her own poem in Irish Gaelic

Gan a bheith faoi ghlas ag daoine eile, 
Ag marcaíocht ar an bhfarraige, 
Ag breathnú ar chath, ar thruailliú agus ar shaoirse. 

Tá sí bunúsach, ársa, 
Ach tá a háilleacht fós ag bláthú, fós óg. 
Ag treorú daoine eile, 
Duine feiceálach. 

Macántacht agus pléisiúr inti. 
Cara le meas agus le grá. 
Ach tá sí caillte go mór inti féin, 
In áit nach gcloiseann aon duine í. 

Ag cur ceilt ar a saol, 
Mar fhinné ar an stair, 
Ag breathnú ar eachtraí uafásacha agus ar thubaistí, 
Gan aon duine fágtha dá leath féin. 

Ó, cé mhéad uair a céasadh mé san am atá caite, 
Le linn cogaí agus blianta claontachta. 
D’fhéadfadh go leor laethanta a bheith mar an lá deireanach dom, 
Mar a bhí do go leor eile. 

Is mise an chuileog nathrach sa dorchadas, 
Solas neamhchoitianta. 
Ach tagann an lá sa deireadh, 
Agus imím as radharc. 

Coinním istigh é, 
Agus ansin ligim dó imeacht. 
Pointe beag caillte ar an léarscáil, 
Áit ina bhfuil an oiread sin rudaí anaithnid. 

Ach ní féidir liom cuimhneamh a thuilleadh, 
Ná marcaíocht ar an bhfarraige, 
Mar tá mo sholas ag meath, 
Agus anois tuigim gur in am dom codladh. 

Red bleeding heart on a blue background, painted with watercolors.

English Translation

Unshackled by others  

Riding the sea 

Watching the combat, pollution and liberty  

She’s primordial with beauty still blooming, still young 

Guiding others  

An ostentatious one  

Candour with pleasure  

A friend to admire and endear  

However, she is so very lost inside  

Where no one can hear  

Veiling her life 

A witness of history  

Watching the harrowing events and tragedies  

With no one left from her half  

Oh, how I have been tortured in the past  

Through the wars and racist years  

Many days could have been my last 

Like it has been for many others  

I’m a dragonfly in the dark  

A distinctive lumine 

But daytime comes eventually 

And I disappear 

I bottle it up  

And let it go  

A lost pinpoint on the map  

Where there are so many unknows  

However, I can no longer reminisce 

And ride the sea  

Because my shine is wilting  

And now I know it is my time to sleep